Portugese laurier snoeien zonder gescheurde bladeren

Het probleem in één zin

Portugese laurier heeft groot, glanzend blad. Een haagschaar maakt geen onderscheid tussen blad en takje en knipt dus dwars door beide. Wat u overhoudt zijn honderden halve bladeren, die aan de snijrand bruin verkleuren en dat weken blijven.

Bij taxus speelt dat niet: fijn naaldblad heeft geen bladvlak dat doorgeknipt kan worden. Het is precies dit verschil dat maakt dat laurier snoeien meer tijd kost dan mensen verwachten.

De oplossing: knip takjes, geen bladeren

Gebruik een snoeischaar in plaats van een haagschaar en zet elke knip bewust: u knipt het takje net boven een bladaanzet, zodat er geen bladvlak geraakt wordt. Het blad dat blijft staan, blijft dan helemaal heel en de haag oogt meteen na het snoeien al af.

Ja, dat duurt langer dan er met een heggenschaar over gaan. Voor een korte haag langs een terras is het de moeite; voor honderd meter erfafscheiding op afstand van het huis zullen de meeste mensen de snelheid verkiezen. Kies bewust, en weet wat u ervoor terugkrijgt.

Wanneer u de schaar laat hangen

Twee momenten zijn altijd fout, ongeacht het gereedschap: felle zon en vorst. In volle zon verbranden de verse snijranden en staat de haag weken bruin. Bij vorst scheuren bevroren takken in plaats van te snijden. Een bewolkte dag of de vroege ochtend geeft het properste resultaat.

Laurier is een duidelijk snellere groeier dan onze andere twee soorten, en dat betekent dat hij vaker uit vorm groeit dan bijvoorbeeld schijnhulst. Wat dat concreet aan beurten per jaar betekent, hangt af van hoe strak u de haag wil houden en hoe hard hij bij u groeit.

Een haag die al gescheurd is

Staat uw haag er bruin bij na een beurt met de haagschaar, dan hoeft u niets te doen. Die bladeren vallen vanzelf af en worden vervangen; na een groeicyclus ziet u er niets meer van. Ga zeker niet alle beschadigde bladeren wegknippen, want dan haalt u het blad weg dat de haag dicht houdt.

Wilt u het volgende keer vermijden, dan is de tussenweg die wij vaak aanraden: de zijkanten met de haagschaar, en de bovenkant en de zichtzijde met de snoeischaar. U verliest dan maar een deel van de tijd en het oog valt toch op de kant die netjes is.

En de vorm?

Dezelfde regel als bij elke haag: licht taps toe, met de voet iets breder dan de top, zodat de onderkant licht krijgt en dicht blijft. Laurier bouwt van nature een vollere haag dan taxus, dus reken op wat meer breedte en houd daar bij het planten al rekening mee.

Meer over de plant en de twee bladvarianten leest u op de laurierpagina. Maten en prijzen berekent u in de offertetool.